Over professoren – bespiegelingen van writer in residence Koen Peeters

Koen Peeters is een jaar lang writer in residence aan KU Leuven. Speciaal voor ons magazine Sonar ging hij na wat het vandaag betekent om professor te zijn aan een universiteit.

Als writer in residence van de KU Leuven heb ik weleens losse babbels met proffen. Soms in hun bureau, soms op café of bij hen thuis. Graag ondervraag ik hen: hoe is dat om prof te zijn? Waarom wordt een mens professor? Is het een beroep, of een roeping? Hieronder volgen wat losse impressies, zonder enige pretentie, maar ik vond het beroep altijd al fascinerend. Mógen werken in zo’n zeer zichtbare instelling, de kunst beoefenen van het doceren, actief deelnemen aan het Levende Corpus van Kennis en Expertise, de levenslange omgang met jonge mensen …

Dit gaat over professoren. Het is geen Onder professoren, zoals W.F. Hermans ooit een mooie, erg giftige roman schreef over zijn Noord-Nederlandse universiteit. Ik heb die frustraties niet. Ik wilde gewoon van proffen en docenten horen hoe het voor hen in Leuven begon, waarom ze het graag doen. Stel je voor, ze doen zelfs gewoon verder na hun pensioen.

‘Pensioen? Je bedoelt wanneer wij emeritus worden?’

Er klinkt een half ironische galm in, ook een klassebewustzijn. Nogal wat academici zijn kinderen van academici, wat natuurlijk niet volstaat om prof te worden. Maar het pad naar dit beroep begint al jong met grote nieuwsgierigheid, intelligentie en het talent om hard te kunnen studeren. Ze willen gewoon weten, begrijpen en lezen dus over de vragen die hen intrigeren, waarmee ze worstelen. Soms is er ook een roeping om de wereld beter te maken. Inzicht door kennis, met daarbij het geloof dat kennis heilzaam is omdat ze de mensheid helpt veranderen. Zo begint het. Op een mooie dag doceren ze waar ze doctoreerden.

Lees meer op stories.kuleuven.be »