Hiv, niet langer een doodvonnis

Een besmetting met hiv betekende lang niets minder dan een doodvonnis. Een krachtige virusremmer veranderde het leven van miljoenen mensen, en doet dat nog steeds.

Begin jaren 80 raakte de wereld in de ban van een nieuwe en dodelijke ziekte: aids, voluit acquired immune deficiency syndrome. Patiënten vertoonden een sterk verzwakt afweersysteem en kregen te kampen met een opeenstapeling van infecties en zeldzame vormen van kanker, waar ze uiteindelijk aan bezweken, gemiddeld een jaar na de diagnose. Een afdoende remedie was er niet. Aids evolueerde tot een wereldwijde epidemie – een tekenend cijfer: in 1995 was het in Amsterdam de belangrijkste doodsoorzaak bij mannen tussen 30 en 45; één op drie injecterende druggebruikers was er besmet.

In de jaren die volgden, vormden uitgemergelde aidsslachtoffers een schrikbeeld. Het taboe en de onwetendheid rond de ziekte waren groot. Patiënten werden gediscrimineerd en gemeden – dat prinses Diana in 1987 een aidspatiënt de hand schudde, was wereldnieuws – en ook wie seropositief was, en dus besmet maar nog niet ziek, kwam vaak in een sociaal isolement terecht. Dat homoseksuelen de grootste groep slachtoffers uitmaakten, droeg nog bij tot het stigma van de ziekte.

Lees meer op stories.kuleuven.be »