Oud-student Bram Gilles laat zijn leerlingen niet los
Hij komt uit een familie van leraars, maar zelf ging Bram eerst aan de slag in de sociale sector: “Jarenlang werkte ik met kwetsbare mensen: inburgeraars, langdurig werkzoekenden, mensen in armoede … Als kabinetschef van de toenmalige schepen van Onderwijs in Schaarbeek heb ik ook een Nederlandstalige school helpen oprichten, iets waar ik heel fier op ben.”
Werken in de social profit kan na een tijdje zwaar gaan wegen. Bram maakte een carrièrezwaai naar de communicatiesector. “Maar daar miste ik na verloop van tijd het werken met mensen. Nota’s maken over communicatiestrategie was niks voor mij …”
Uit gesprekken die Bram had om te kijken welke nieuwe richting hij kon inslaan, kwam steeds dezelfde piste naar voren: het onderwijs. Twee jaar geleden schreef hij zich in voor de educatieve master aan KU Leuven Campus Brussel, optie maatschappijwetenschappen en geschiedenis.
Hij noemt het de beste keuze die hij had kunnen maken: “Soms was ik best onzeker, bijvoorbeeld voor mijn diversiteitsstage. Ik was bang voor de confrontatie met leerlingen in een kwetsbare situatie. Maar ik heb me door de docenten en stagebegeleiders enorm gesteund en begeleid gevoeld.”
Nog geen half jaar nadat Bram was begonnen aan zijn educatieve master, stond hij al voor de klas. Op zoek naar een stageplaats had hij een deeltijdse interim aangeboden gekregen: “Vlak voor de lockdown, dus dat was pittig. Maar ik had het geluk in een heel warme school terecht te komen, waar ruimte was om te leren met vallen en opstaan.”
“Ik spreek mijn leerlingen altijd aan met 'dames en heren'."
Vandaag heeft Bram een voltijdse opdracht aan het ZAVO, een secundaire school in Zaventem, al voor het tweede schooljaar op rij. En hij voelt zich helemaal op zijn plek. “Omdat ik vakken mag geven die me boeien. Maar vooral omdat ik iets kan betekenen voor de leerlingen.- Ik wil een menselijke leraar zijn, die de leerlingen met respect behandelt – zo spreek ik hen altijd aan met ‘dames en heren’. Ik wil dat ze het gevoel hebben dat hun mening ertoe doet, dat zijzelf ertoe doen.”
“In mijn vorige leven werkte ik onder meer met kwetsbare senioren, mensen die vaak de kracht niet meer hadden om hun leven een nieuwe wending te geven. Ik had het daar heel moeilijk mee. Nu mag ik werken met jonge mensen die nog aan het begin staan. Ik vind het heel mooi dat ik mee mag helpen om hun alle kansen te bieden voor de toekomst. Mensen die in de problemen geraken, hebben heel vaak een moeilijke schoolloopbaan achter de rug, zijn losgelaten door hun leerkrachten. Ik wil leerlingen die het moeilijk hebben niet loslaten. Ik probeer hen wat warmte en vertrouwen te bieden. Daarbij voel ik me hier op school erg gesteund: collega’s en directie staan als één team achter je.”
In een technische school een vak als geschiedenis geven is een uitdaging op zich, zegt Bram. “Als ik dan op het einde van het jaar hoor dat het best interessant was, ben ik gelukkig. Ik heb hier het gevoel nuttig te zijn, ik kan leerlingen wat inzicht geven in de wereld, hen optillen. Ik kan een verschil maken. Als dit is wat ik de komende jaren mag doen, dan ben ik er helemaal klaar voor.” (ivh)