Zachte robots, harde werkers

Published on January 18, 2024

Zachte robots kunnen hun nut kunnen bewijzen in een waaier aan werelden, van geneeskunde tot ruimtevaart.

Zacht is het nieuwe hard in de wereld van de robotica. Professor Benjamin Gorissen bedenkt flexibele robots die hun nut kunnen bewijzen in een waaier aan werelden, van geneeskunde tot ruimtevaart.

“Als klein jongetje verslond ik de albums van Jommeke. Vooral de vliegende bol van professor Gobelijn sprak erg tot mijn verbeelding”, vertelt Benjamin Gorissen. Dat hij inmiddels zelf de smaak van het uitvinden helemaal te pakken heeft, zie je meteen als je zijn bureau aan het Departement Werktuigkunde binnenwandelt.

Op zijn werktafel liggen allerlei gadgets die inspiratie kunnen bieden voor flexibele actuatoren, al sinds zijn masterproef het onderzoeksdomein van professor Gorissen. “Alles wat energie omzet in beweging, zoals de motor van je auto, kan je beschouwen als een actuator”, legt hij uit. “Een flexibele actuator bestaat uit – of bevat – elementen die uit kunnen rekken. Denk aan een ballon: je blaast er pneumatische energie in en je krijgt een beweging als resultaat.”

Denken aan ballonnen doet Gorissen zelf zowat elke dag. Hij puzzelt zachte componenten samen tot robots die aangestuurd worden door lucht- of vloeistofdruk. De interesse voor zijn onderzoeksveld is groot: veel sectoren zijn gebaat bij instrumenten zonder scherpe kantjes. “In de medische wereld zullen zachte robots het eerst doorbreken”, voorspelt hij. “Tijdens mijn doctoraat heb ik al eenvoudige robotjes op millimeterschaal gemaakt, waarbij je aan een toekomstige toepassing als endoscoop kan denken. Complexere actuatoren zou je potentieel het lichaam in kunnen sturen voor ingrepen waarbij delicaat weefsel gemanipuleerd moet worden, zoals het nemen van een biopsie.”

“Maar ook in de industrie is er veel interesse voor zachte robots, bijvoorbeeld voor het plukken en verpakken van tomaten, frambozen en aardbeien. Uiteraard zijn er ook tal van mengvormen tussen harde en zachte robots denkbaar.”

Lees meer op stories.kuleuven.be »