Blow-up: Watersandaaltjes?

Geen hoopje versleten waterschoentjes, wel fossieltjes van Monoceratopora cf. quadrisulcata (Hennig, 1892). Dat is de Latijnse naam voor dit type mosdiertjes.

Geen hoopje versleten waterschoentjes, wel fossieltjes van Monoceratopora cf. quadrisulcata (Hennig, 1892). Dat is de Latijnse naam voor dit type mosdiertjes – zeediertjes die niks met mos te maken hebben; ze lijken alleen van ver een beetje op stipjes korstmos. Misschien heb je ze onvermoed al weleens gezien op de mosselschelpen in je bord.

Petje af voor deze levensvorm: mosdiertjes bestaan al 480 miljoen jaar. De fossielen op de foto zijn 66,1 miljoen jaar oud, vertelt Johan Vellekoop van de Onderzoeksgroep Biogeologie en Paleoklimatologie, die het zeeleven uit het verre verleden bestudeert. “Elk ‘sandaaltje’ is een kalkhuisje met één diertje erin. Mosdiertjes zijn filter feeders: die grotere gaatjes zijn hun mond, waarlangs ze waaierende armpjes naar buiten steken waarmee ze eten uit het water filteren. Ze leven in kolonies en net zoals bij insectenkolonies is er een taakverdeling. Hier zie je een groepje met enkele broedcellen.”

Deze vondst komt niet van Vellekoop zelf, maar wel van twee fanatieke burgerwetenschappers, Oliver Kesselhut en Luc Goffings. “Die twee heren zijn gespecialiseerd in fossielen uit de regio Maastricht. Zij hebben de mosdiertjes gevonden in een oude kalksteengroeve.” De universiteit ondersteunt de citizen scientists: “Ik heb voor hen de microscopiebeelden gemaakt en we helpen hen bij de artikels en boeken die ze schrijven. Deze foto komt alvast in hun veldgids over het Maastrichtiaan, een periode uit het Krijt, het laatste tijdperk van de dino’s. De regio Maastricht was toen een ondiepe tropische zee met daarin mosasaurussen – zeereptielen waarvan de grootste tot vijftien meter lang waren.” En naast die enorme joekels zaten er dus een heleboel piepkleine mosdiertjes in dat subtropisch zwemparadijs. (if)

Lees meer op stories.kuleuven.be »