Op beweegkamp na een beroerte

Na een beroerte hoeft je hersteltraject niet te eindigen met het revalidatiecentrum. Blijven bewegen is de boodschap.

Tien jaar geleden, op haar tweeënveertigste, kreeg Gaëlla Cuypers een beroerte. Vandaag is ze het levende bewijs dat blijven bewegen loont. Ze nam deel aan een wetenschappelijke studie die aantoont dat er ook na het revalidatiecentrum nog kansen zijn op beterschap. 

Wat in de volksmond een ‘beroerte’ heet, heet in de medische wereld een CVA, voor Cerebrovasculair Accident. Een bloedvat in de hersenen raakt verstopt (een herseninfarct of trombose) of het scheurt (een hersenbloeding). Meteen na de beroerte begint een race tegen de tijd, vertelt professor Geert Verheyden van de Onderzoeksgroep Neurorevalidatie aan het Departement Revalidatiewetenschappen. “De hersenzone achter het betrokken bloedvat krijgt geen doorbloeding – en dus geen zuurstof en energie – meer. Daardoor begint er hersenweefsel af te sterven. Je kan dat vaststellen met de FAST-test: Face, Arm, Speech, Time. Merk je dat iemand een scheefhangende mondhoek heeft, een arm niet meer kan optillen of moeilijk praat? Noteer dan het tijdstip en bel direct 112.” 

Gaëlla zat in 2016 op restaurant in Bretagne: “Ik zakte in elkaar op de schouder van mijn man. Na het drinken van een colaatje kikkerde ik weer een beetje op en ik wuifde het weg. Op je 42ste denk je niet meteen aan een beroerte. Maar wat later, na het restaurantbezoek, begonnen mijn armen en benen te daveren. Ik heb toen 112 gebeld en uitgelegd wat ik voelde. Ze stuurden direct een ambulance en achteraf bleek dat ik een bloedklonter in de hersenen had.”

Lees meer op stories.kuleuven.be »