Wat als het lukt? Een verhaal van durf, daadkracht en teruggeven

Peter en Anne wonen al decennia in Californië, ten zuiden van San Francisco, in een klein dorp vlak bij Stanford University. “Iedereen weet wat Silicon Valley is, maar ons dorpje telt amper 5.000 inwoners en is nauwelijks gekend”, vertelt Anne. Hun Amerikaanse avontuur begint in 1987, wanneer Peter na zijn doctoraat in de immunologie aan KU Leuven een postdoctorale opleiding aan Stanford University volgt. In 1993 vestigen zij zich voorgoed in de VS. Het is het begin van een periode gekenmerkt door succesvol ondernemerschap in biotechnologie en een geëngageerd leven in de lokale gemeenschap. Plannen om terug te geven spelen al langer door hun hoofd. De 600ste verjaardag van KU Leuven is voor Peter en Anne de ideale gelegenheid om een genereuze schenking te doen aan de alma mater die mee aan de wieg staat van hun verhaal.

Van België naar een wereld van innovatie

Wanneer Peter en Anne in 1987 naar San Francisco reizen, is het voor beiden de eerste keer dat ze de Verenigde Staten bezoeken en voor Anne zelfs de allereerste vliegtuigreis. "We vertrokken met drie valiezen en veel onzekerheid, maar met elkaar. Onze inboedel bleef achter op zolder bij mijn ouders”, herinnert Peter zich. De stap is groot. “Ik wist niet eens waar Stanford lag op de kaart”, lacht Anne. “We schreven brieven toen – e-mail bestond nog niet – en kregen zes weken voor vertrek bericht dat er een beurs was. Het was letterlijk: inpakken en wegwezen”, vertelt Peter. “We stonden op de luchthaven en dachten: wat nu? Een Belgische vriend en student aan Stanford had voor ons een studio gehuurd, maar verder was er geen plan, alleen vertrouwen en het vooruitzicht van avontuur.”

De eerste jaren in Californië zijn een openbaring. “In België gebruikten we nog typmachines. In Stanford werkten we met Macintosh, de baanbrekende Apple-computer.” Het contrast is groot, niet alleen technologisch, maar ook cultureel. Anne: “In Californië is alles competitief: scholen, sport, zelfs vrije tijd. Minder vakantie dan in België, met een werkcultuur die vanzelfsprekend is en veel voldoening schenkt.” Het paar krijgt twee kinderen tijdens hun verblijf in Californië en na een korte terugkeer naar België vestigt het jonge gezin zich in 1993 voorgoed in de Verenigde Staten.

Ondernemer-state-of-mind

“Hier zegt men niet ‘wat als het mislukt?’, maar ‘wat als het lukt?’ Mensen in België lijken meer schrik te hebben om risico’s te nemen. Fear of failure remt ondernemerschap en creativiteit”, zegt Peter. Voor hem is die cultuur van durven, geloven en ondernemerschap een katalysator. In cruciale rollen op operationeel vlak tot CEO, richt hij in totaal negen biotechbedrijven op, actief in onder andere pulmonologie (longziekten), oncologie, neurologie, fibrose en inflammatoire ziekten. Eens succesvol, gaan deze ondernemingen op de beurs of worden ze gekocht door farmabedrijven. “Grote farmabedrijven laten het eerste, nieuwe en risicovolle onderzoek over aan start-ups, en stappen dan in als grootschalige ontwikkeling en commercialisering aan de orde zijn”, zegt Peter. De biotechindustrie kent sinds de jaren negentig een snelle, explosieve groei, met vandaag honderden bedrijven, niet langer alleen rond Stanford University maar aan de hele westkust én oostkust van de VS. “We hebben het geluk gehad om aan die biotech boom te kunnen meewerken”, zegt Peter.

Filantropie: van paardentherapie tot een school in Tanzania

Naast hun professionele succes speelt filantropie een steeds grotere rol in het leven van Anne en Peter. Na een loopbaan op de HR-dienst van Stanford University zet Anne zich al tien jaar in voor een organisatie die kinderen en volwassenen met fysieke en mentale beperkingen helpt via paardentherapie. “We houden jaarlijks een gala om fondsen te werven”, vertelt Anne. “De organisatie wordt professioneel gerund, in samenwerking met getrainde therapeuten en met het advies van artsen. Dat kost geld, maar het maakt voor veel mensen een wereld van verschil.”

Hun engagement reikt verder dan de VS. Peter en Anne steunen projecten in Colombia, Rwanda en Tanzania. In Tanzania bouwden ze een school die nu 139 kinderen onderwijst. “Het begint met een stuk grond, nu staan er klasgebouwen en een speeltuin. Het mooiste? Die kinderen spreken Engels. Dat geeft hun jobkansen in toerisme en ecologie, de toekomst van hun regio”, zegt Anne.

Terug naar de roots

Na het recente verlies van hun ouders groeit bij Peter en Anne het besef: “Hoe maken we een investering in de toekomst? Hoe geven we iets terug aan waar we vandaan komen?” KU Leuven speelde een sleutelrol in hun leven. Peter en Anne, die elkaar al kennen sinds hun kindertijd, zijn goed bevriend met Mark Waer, intussen ererector. In de jaren tachtig deelde Mark een labo met Peter in het Rega Instituut. Mark is degene die Peter destijds aanmoedigde om het Amerikaanse avontuur aan Stanford University te overwegen. Hij introduceerde Peter bij zijn Stanford-mentor en latere vriend Dr. Samuel (Sam) Strober.

In 2024 zijn Peter en Anne op bezoek in België. Ze spreken met Mark over filantropie aan KU Leuven en de bal gaat aan het rollen. Mark brengt hen in contact met de Dienst Fondsenwerving en Alumnirelaties. Daar raken zij geïnteresseerd in de leerstoelen die naar aanleiding van 600 jaar KU Leuven in het leven worden geroepen. Ook de plannen voor het Vesalius Museum en de zoektocht naar partners voor dit project trekken hun aandacht.

“We willen dat er uit die leerstoelen iets betekenisvol voortkomt: meer kennis, impact, maatschappelijke en toekomstige meerwaarde.”

Steunen wat nauw aan het hart ligt

Peter en Anne raken steeds sterker overtuigd van hun idee om de universiteit te steunen: “Om aan mecenaat te doen heb je uiteraard financiële draagkracht nodig, maar je moet er ook mentaal van overtuigd zijn dat geven vervullend is. Verder is het belangrijk dat je een thema vindt waarmee je je verbonden voelt”, stelt Peter. En die thema's zijn voor hen biologie, geschiedenis en cultuur. Samen met de adviseurs van de Dienst Fondsenwerving en Alumnirelaties zoeken en vinden ze een geschikt doel voor hun mecenaat.

Het resultaat zijn twee leerstoelen en steun aan het Vesalius Museum. De ene leerstoel steunt onderzoek naar de ziekte van Parkinson via het verouderingsproces bij killivisjes. De tweede leerstoel zal hekserij in de Lage Landen onderzoeken, met focus op de veranderende rol van de heks in ons collectief geheugen en erfgoed. Met het eerste thema keert Peter terug naar zijn eigen masteropleiding in de zoölogie. Het historisch onderzoek en de steun aan het museum koos hij ter nagedachtenis van zijn vader, die geschiedkundige was en alumnus van KU Leuven. Het heksenthema sluit ook aan bij een familieverhaal: een verre voorouder van Peter werd in de zestiende eeuw als heks verbrand op de markt in Brussel. De geschiedenis van heksen, toen en nu, blijft de familie intrigeren.

De betrokkenheid gaat verder dan financiering. Peter en Anne willen dat uit die leerstoelen iets betekenisvols voortkomt: meer kennis, impact, maatschappelijke en toekomstige meerwaarde voor het publiek en niet alleen voor de academische wereld. “Om het even in perspectief te plaatsen: voor het budget van een leerstoel kan je een school oprichten in Afrika, dus de investering moet waarde hebben”, benadrukt Peter.

Waarom geven?

Voor KU Leuven is mecenaat een hefboom om excellent onderzoek mogelijk te maken. Publieke middelen volstaan niet altijd om vernieuwende projecten te realiseren. Alumni spelen hierin een cruciale rol. In de VS is alumni giving vanzelfsprekend. Amerikaanse universiteiten hebben miljoenenbudgetten dankzij oud-studenten. In België is dat nog niet ingeburgerd. “Mensen denken: waarom zou ik? Maar verhalen zoals het onze kunnen ook andere alumni inspireren", zegt Peter. “Je krijgt meer voldoening van geven dan van krijgen.”

“Geluk speelt een enorme rol in het leven. Wij hebben dat gehad. Dan is het niet meer dan logisch om terug te geven.”

Voor Anne en Peter is mecenaat een manier om relevant te blijven en iets positiefs te doen. “Je volgt wetenschappelijke projecten, je leert bij, je blijft betrokken. Het is een investering in de toekomst – niet alleen in anderen, maar ook in onszelf.” Anne besluit: “Wij hebben geluk gehad in ons leven en geloven dat teruggeven, als je de mogelijkheden hebt, geen luxe is maar een plicht.”